Bir işletme büyüdükçe genellikle birden fazla web sitesi ya da web uygulaması yönetir — kurumsal site, bir e-ticaret mağazası, bir müşteri portalı, bir SaaS ürünü... Bunların hepsini ayrı ayrı sunucularda mı barındırmalı, yoksa tek bir sunucuda mı birleştirmeli? Bu sorunun cevabı, doğru yapılandırıldığında maliyet avantajı sağlayan ama dikkatsiz yapıldığında ciddi riskler taşıyan bir denge meselesidir.
Aynı fiziksel (ya da sanal) sunucu üzerinde çalışan birden fazla site, o sunucunun CPU, RAM, disk I/O ve ağ bant genişliği gibi kaynaklarını paylaşır. Sitelerden biri ani bir trafik artışı yaşadığında ya da verimsiz bir sorgu çalıştırdığında, aynı sunucudaki diğer siteler de bundan etkilenebilir — bu duruma "gürültülü komşu" (noisy neighbor) sorunu denir.
Bunu yönetmenin yolu, kaynakları sınırlamak ve izlemekten geçer: her uygulamaya belirli bir CPU/RAM kotası tanımlamak (örneğin systemd servis limitleri ya da container kaynak sınırları ile), ve sunucu genelinde kaynak kullanımını sürekli takip etmek.
Aynı sunucuda birden fazla siteyi güvenli şekilde çalıştırmanın temeli izolasyondur. Nginx gibi bir web sunucusunda her site kendi "server block" (Apache'de "virtual host") tanımına sahiptir: her biri kendi domain adına, kendi SSL sertifikasına, kendi log dosyasına ve kendi dosya dizinine bağlanır. Bu sayede tek bir Nginx süreci, gelen isteğin host başlığına (Host header) bakarak isteği doğru siteye yönlendirir — ama siteler birbirinin dosyalarına ya da yapılandırmasına doğrudan erişemez.
Uygulama katmanında ise her site/uygulama genellikle kendi süreci içinde çalışır (örneğin ayrı bir gunicorn ya da PM2 süreci, ayrı bir port üzerinde) ve kendi veritabanına bağlanır. Bu, bir uygulamada çıkan bir hatanın diğerini doğrudan etkilememesini sağlar — tam bir izolasyon değildir (çünkü işletim sistemi ve donanım kaynakları hâlâ paylaşılıyordur) ama pratikte çoğu senaryo için yeterli bir güvenlik ve kararlılık seviyesi sunar.
DerenTech olarak kendi SaaS ürünlerimiz olan Fixlane, Otofis, RandevuCo ve Whatbot'u tek bir VPS üzerinde çalıştırıyoruz. Her ürün kendi Nginx server block'una, kendi alt domainine veya domainine, kendi SSL sertifikasına ve arka planda kendi uygulama sürecine (gunicorn/PM2 örneği) sahip. Böylece dört ayrı ürün aynı fiziksel kaynağı paylaşırken birbirinden bağımsız olarak deploy edilebiliyor, yeniden başlatılabiliyor ve loglanabiliyor.
Bu yaklaşımın bize kazandırdığı en büyük avantaj maliyet: dört ayrı sunucu kiralamak yerine tek bir VPS'in kaynaklarını verimli şekilde paylaştırıyoruz. Buna karşılık, kaynak kullanımını (özellikle RAM ve disk) yakından izlemek ve herhangi bir ürünün beklenmedik şekilde kaynak tüketmesi ihtimaline karşı uyarı mekanizmaları kurmak bizim için sürekli bir gündem maddesi.
Küçük-orta trafikli, birbirinden bağımsız ama kritiklik seviyesi benzer olan projeler için aynı sunucuda barındırma mantıklı bir maliyet optimizasyonudur. Ancak bir uygulama çok yüksek trafik alıyorsa, aşırı derecede kaynak yoğunsa (örneğin ağır video işleme gibi) ya da çok yüksek güvenlik/uptime gereksinimi varsa (örneğin ödeme işleme içeren kritik bir sistem), o uygulamayı ayrı bir sunucuya taşımak daha doğru bir tercih olur.
Birden fazla projenizi tek bir sunucuda mı barındırmalısınız, yoksa ayırmalı mısınız? Mevcut altyapınızı değerlendirip size en uygun modeli birlikte planlayalım — bize ulaşın.